صدو پنجمین شب حضور، بازخوانی حماسه عاشورا در خیابان های تهران

به گزارش خبرگزاری حوزه، چیزی به محرم نمانده؛ اما رایحه عزاداری اباعبدالله الحسین (ع) هفته‌هاست که در فضا پیچیده. انگار دلها زودتر از تقویم، به سمت کربلا حرکت کرده‌اند.

این روزها، هر کوچه و خیابان بوی محرم می‌دهد. پرچم‌های سیاه عزاداری، یکی پس از دیگری، بر سر در پیکارها و کوکب‌ها آویخته شده‌اند. سیاهی پرچم‌ها نه از جنس غم‌های روزمره که از تبار بیداری و اعتراض بر مظلومیت است.

امشب، از تهران می‌نویسم؛ از صد و پنجمین شب از شب‌های پرشور تجمعات مردمی. شب‌هایی که دیگر فقط یک اعتراض خیابانی نیست، بلکه به حماسه‌ای ماندگار تبدیل شده.

قیام حسین (ع) و مقاومت مردم در این شب‌ها به هم گره می‌خورند.

هر شعار، هر قدم و هر حضور، یادآور نهضتی است که فریاد زد: «هیهات منا الذله». مردم امروز هم همان فریاد را سر می‌دهند.

این روزها، سیدالشهدا فقط یک امام تاریخی نیست؛ او الگوی تمام قامت مقاومتی است که رهبر شهیدمان نیز بر همان مسیر گام برداشت. مردم در عزای رهبرشان، خود را در عزای حسین (ع) شریک می‌دانند.

سوم: بازپس‌گیری حق از ظالم به دست مظلوم، تداعی‌گر عاشوراست.

در هر قدم این راهپیمایی‌ها، صحنه کربلا زنده می‌شود. مردم امروز پرشورتر از دیروز شعار می‌دهند، محکم‌تر از همیشه مطالبه می‌کنند.

و در نهایت، مردمی که این شب‌ها بر خیابان‌ها جاری هستند، هنوز و همیشه خونخواه رهبرشان هستند. خونی که پای پرچم سیاه عزاداری، رنگ تازه‌ای به رستاخیز آزادگی بخشیده است.

و لعن الله...؛ امسال زیارت عاشورا را از اعماق وجود می‌خوانیم.

نه فقط از روی عادت، نه فقط به رسم هر سال. امسال، هر فراز «لعن الله آل زیاد» و «لعن الله آل مروان» را با تک تک کلمات، با تمام وجود زمزمه می‌کنیم. چون چهره ظلم عوض نشده؛ فقط لباس عوض کرده است. و ما امروز، یزید زمان را بهتر از دیروز می‌شناسیم.

وقتی صد لعنت بر قاتلان حسین (ع) می‌فرستیم، نگاهمان به همان کسانی است که امروز هم با مظلوم همان می‌کنند که با اهل بیت (ع) کردند.

امسال، زیارت عاشورا فقط یک دعا نیست؛

یک بیعت است.

یک فریاد.

یک «هیهات منا الذله»ی دیگر